کاوه فولاد‌ی‌نسب https://validator.w3.org/feed/docs/rss2.html غیابش حضورِ قاطع اعجاز است آن‌سوی نکبت تقدیم به ازمی؛ کسی که پشت سرباز ایکس، مرا می‌دید بنویس؛ برای پل زدن از نکبت، حتی درباره‌ی نکبت بنویس معماری شفا و بازسازی هویت از دل نکبت جنگ پیروزی‌های پرنکبت آنچه در زبان روان‌شناسی گم شد: فاصله‌ی من تا گروهبان ایکس زخم کلمات راه نرفتند؛ دویدند آن‌سوی قایق سایه‌ی کلمات مواج و منکسر، چون تکه‌چوبی درمیان آب؛ نگاهی به رابطه‌ی مادر و فرزند داستانِ «در قایق بادبانی» سلینجر آغوش مادر همان قایق کوچک است پوست‌پرتقال‌هایی که دیده نمی‌شوند تدی: نیمه‌ی پنهان فیل مرز میان ابهام و ادراک در صدای جیغ یک دختر زمینی که زیر پای ما نیست مرگ، بیداری و حقیقت «من» در داستان «تدی» دودوتا همیشه چهارتا نمی‌شود وقتی قصه دیگر نمی‌تواند نجات‌مان بدهد: روزی که مرد خندان مرد تروما در کودکی، بلوغ در بزرگ‌سالی قصه‌ها آینه‌ی قصه‌گو پیش از آن‌که جهان را ببیند کشف حقیقت با عبور از ادعا دوره‌ی آبی یک نگاه از آرمان به واقعیت در آستانه‌ی جنگ با فقط نصف ساندویچ وطن: خانه‌ای شلخته، خانواده‌ای آسیب‌دیده زخم‌هایی بدون جنگ گذر از اتاق نیمه‌تاریک زندگی پشت نقاب‌ها زمان هم درمان نکرد مرثیه‌ای برای شادی دخترهای خوب و پیراهن‌‌های زرد مرثیه‌ای برای معصومیتی ازدست‌رفته بازی آینه‌ها آتش‌بسی که دروغ بود: وقتی جنگ تا آخرین بازمانده ادامه دارد زنی که در خاطره‌ای جا مانده بود فراری روبه‌جلو در دل تاریکی شبی مستانه دفاعیه‌ای روی تخت حرف‌هایی برای نگفتن حقیقت شلیک سلینجر به ذهن خواننده از فاصله‌ی نزدیک در جست‌وجوی معنی؛ خوانشی پدیدارشناسانه از داستان «یه روز عالی برای موزماهی» زندگی دل‌خراش موزماهی‌ها وقتی قهرمان دیر وارد می‌شود؛‌ خوانشی از ورود سیمور در داستان «یه روز عالی برای موزماهی» مرگ؛ آینه‌ی جنگ فاصله‌‌ی پرشده با کلمه تنها درمیان جمع باز شيشه می‌‌بينی؟ زخمی که زیر آفتاب پنهان مانده