کاوه فولاد‌ی‌نسب

وبسایت شخصی کاوه فولادی‌نسب

  • کاوه فولادی نسب
  • یادداشت‌ها، مقاله‌ها و داستان‌ها
  • آثار
  • اخبار
  • گفت‌وگو
  • صدای دیگران
  • کارگاه داستان
    • جمع‌خوانی
    • داستان غیر ایرانی
    • داستان ایرانی
  • شناسنامه
  • Facebook
  • Instagram
کانال تلگرام

طراحی توسط وبرنو

سلام کتاب – 149 (گامی به سوی ادبیات فدراتیو)

2 تیر 1393

 

چهارشنبه هفته گذشته نتایج اولین دوره جایزه ادبی کرمانشاه اعلام شد. کسانی که اخبار فرهنگی و ادبی را دنبال می‌کنند، حتما در این چند روزه گذشته خبرش را دیده‌اند: داوران بخش کشوری -احمد غلامی، یونس تراکمه و علی خدایی- رمان «سنگ و سایه» محمدرضا صفدری را به عنوان بهترین رمان سال 92 انتخاب کردند و از میان مجموعه‌داستان‌های سال گذشته نیز تنها به تقدیر از «برکه‌های باد» رضا جولایی بسنده کردند. بخش کرمانشاه جایزه نیز در دو بخش ادبیات فارسی‌زبان و ادبیات کُردزبان برگزار شد که مجموعه‌داستان «کمی دورتر از آدم‌ها» نوشته حسین فعله‌گری و «وراوه‌یل و هورفام ئه‌سب» نوشته چنگیز اقبالی برگزیده‌های این بخش بودند. در مراسم پایانی این جایزه از منصور یاقوتی -از پیشکسوتان داستان‌نویسی کرمانشاه- هم تقدیر شد.

برگزاری چنین جایزه‌ای به‌خودی‌خود اتفاقی فرخنده و محترم است. موضوع این است که بعد از مهاجرت‎‌های افسارگسیخته دهه سی (از روستاها به شهرهای کوچک، و از شهرهای کوچک به شهرهای بزرگ، و از شهرهای بزرگ به پایتخت)، از دهه چهل به بعد مدام اندیشمندان و برنامه‌ریزان و مدیران ایرانی از لزوم تمرکززدایی حرف زده‌اند و تئوریزه‌اش کرده‌اند، اما در عمل همیشه اتفاق‌هایی افتاده که بر تمرکزگرایی بیش از پیش امکانات و خدمات در پایتخت دامن زده و البته این مقوله‌ای نیست که تنها به حکومت‌ها و دولت‌ها ربط پیدا کند؛ مقوله‌ای است که بیش از هر چیزی به فرهنگ عمومی جامعه مربوط است. نمونه این ماجرا را در ادبیات می‌توان عیان دید: بسیاری از نویسنده‌هایی که در شهرهای خود پا گرفتند و نخستین آثارشان را خلق کردند -و خوشبختانه نه همه‌شان- از یک زمانی به بعد به این نتیجه رسیدند که سقف شهرشان برای‌شان کوتاه است و باید به مرکز بیایند. همین است که امروز کمتر نویسنده شناخته‌شده‌ای در شهرستان‌ها مانده. و همین شده که تهران علاوه بر پایتخت سیاسی، -به تعبیر احمد غلامی- به پایتخت ادبی هم تبدیل شده. پایتخت بودن بد نیست، اما متمرکز شدن همه‌چیز در پایتخت بی‌تردید عارضه‌ای است که هیچ بویی از عدالت نبرده و توازن تقسیم ثروت و اندیشه و رفاه و هر چیز دیگری را در جامعه ایرانی برهم می‌زند. جایزه‌های ادبی‌ای نظیر جایزه ادبی کرمانشاه یا بوشهر این تمرکزگرایی را هدف گرفته‌اند. فعالان فرهنگی این شهرها لابد نشسته‌اند و با خودشان فکر کرده‌اند که تا کی قرار است همه اتفاق‌های مهم ادبی در تهران رقم بخورد. و تا کی قرار است فقط نویسنده‌های پایتخت‌نشین در سطح ملی شناخته شوند. و تا کی قرار است هر نویسنده‌ای که در شهرشان بالید، برای ترقی و پیشرفت بلند شود برود تهران. حالا آن‌ها عزم‌شان را جزم کرده‌اند که پیش‌تر از مدیران و صاحبان صنایع و سرمایه‌دارها و سرمایه‌گذارها، در برابر یک‌تنه تازیدن پایتخت در همه عرصه‌ها قد علم کنند. شاید هنوز بنیه ضعیفی داشته باشند و هنوز نتوانند به‌تمامی روی پای خودشان بایستند و نیاز به همراهی و همفکری و همدلی نویسنده‌ها و فعالان ادبی پایتخت‌نشین داشته باشند، اما بی‌تردید اگر خسته نشوند و پایمردی کنند، می‌توانند بذر خوبی را سرزمین‌شان بکارند که روزی بار خواهد داد. شکی نیست؛ این اتفاق را بسیاری از سرزمین‌های آن‌سوی دریاها تجربه کرده‌اند و کافی است ما نگاهی یا نیم‌نگاهی به آن تجربه‌ها داشته باشیم و نخواهیم آزموده را خود دوباره بیازماییم.

 

گروه‌ها: سلام کتاب

تازه ها

یک شاخه نخل، یک دانه ترنج

تمام سهم ما از یک زندگی

«یک مهمانی، یک رقص»؛ قدرت سنت بر روابط شخصی

کوتاهی سقف آرزوها

در حسرت یک مهمانی، یک رقص

لینک کده

  • دوشنبه | گزیده جستارها و ...
  • ایبنا | خبرگزاری کتاب ایران
  • ایسنا | صفحه‌ی فرهنگ و هنر

پیشنهاد ما

درخت سیاست بار ندارد